Najczęściej zadawane pytania

  1. Czy każde uczucie zaburzeń rytmu serca jest niebezpieczne?
    Pojedyncze skurcze dodatkowe serca występują nawet u całkowicie zdrowych osób. Jednak jeśli przybierają one postać dłużej trwających epizodów, a zwłaszcza jeśli są to epizody przebiegające z zawrotami głowy lub utratami przytomności wymagają one konsultacji z kardiologiem. Dotyczy to zwłaszcza osób z rozpoznaną już chorobą serca, a także osób u których w rodzinie wystąpił nagły zgon w wieku poniżej 45 roku życia.
  2.  

  3. W jaki sposób można rozpoznać zaburzenia rytmu serca?
    Podstawowym badaniem jest spoczynkowy zapis EKG. Na jego podstawie można rozpoznać np. obecność drogi dodatkowej lub inne nieprawidłowości sprzyjające powstawaniu arytmii. W przypadku prawidłowego zapisu EKG, aby rozpoznać rodzaj zaburzeń rytmu konieczna jest rejestracja EKG podczas epizodu arytmii. W tym celu stosuje się 24-godzinne monitorowanie holterowskie. Obecnie możliwa jest ciągła rejestracja 7-dniowa. Jeśli i w jej trakcie nie zarejestruje się zaburzeń rytmu serca przeprowadza się tzw. rejestrację na żądanie.
  4.  

  5. Czy w trakcie badania holterowskiego można wykonywać wszystkie czynności?
    Jak najbardziej wskazanym jest podczas monitorowania holterowskiego zachowanie normalnej aktywności, gdyż pozwala to na rejestrację EKG w trakcie rutynowych czynności. Pacjent proszony jest aby poprzez naciśnięcie specjalnego przycisku rejestratora sygnalizować uczucie zaburzeń rytmu serca. Pozwala to na porównanie zgłaszanych dolegliwości z zapisem EKG i stwierdzenie czy i jakie zaburzenia rytmu serca leżą u podłoża zgłaszanych dolegliwości.
  6.  

  7. Czy podczas monitorowania holterowskiego można używać telefonów komórkowych?
    Wszystkie rejestratory, których używamy w naszej Pracowni posiadają zabezpieczenia umożliwiające używanie telefonów komórkowych. Niektóre telefony starszej generacji, zakłócały w przeszłości rejestrację holterowską. Obecnie jest to bardzo rzadko spotykane zjawisko.
  8.  

  9. Jaka arytmia serca występuje najczęściej i jak się ją leczy?
    Najczęstszą arytmią jest migotanie przedsionków, występujące u 1-2% populacji ogólnej. Stale wzrasta liczba pacjentów z rozpoznawanym migotaniem przedsionków i arytmię tą określa się już mianem epidemii, a nawet pandemii. Może ona dotyczyć osób bez i z chorobą serca. Wyróżnia się kilka rodzajów migotania przedsionków od napadowego (arytmia ustępująca samoistnie), poprzez przetrwałe i utrwalone. W leczeniu tej arytmii uwzględnia się aspekt arytmiczny oraz prewencję udarów niedokrwiennych mózgu oraz incydentów zakrzepowo-zatorowych obwodowych. Leczenie antyarytmiczne koncentruje się na kontrolowaniu częstości rytmu w trakcie migotania, stosowaniu leków antarytmicznych z uwzględnieniem faktu ich bardzo różnej skuteczności przy możliwości skutków ubocznych. Chorych słabo odpowiadających na stosowane leki, wysokoobjawowych kwalifikuje się do leczenia poprzez ablację.